یک تجربه تاریخی

 

تغییر باور

 

 

آقای بازرگان شاگرد اول دوره اول فیزیوتراپی نقل می کرد:

 

بعد از فارغ التحصیل شدن در سال ۵۰ از ایشان برای مساله ای تجلیل شد و کسانی که

می خواستند از ایشان تجلیل کنند برای ایشان پارچه ای آویختند که به این مضون:

 

 

جناب آقای دکتر بازرگان ........................................... والی آخر.

 

 

ایشان گفتند روزی یکی نهادهای دولتی با ایشان تماس گرفتند که بیایید و ایشان رفته بودند و

به ایشان تصویر پارچه را نشان داده بودند که چرا شما اسم خودتان را دکتر گذارده اید؟

 

البته تمامی این خط و خطوط به متخسسین نامحترم باز می گشت.

 

یک بار هم از یکی از همکاران بخش درمان شنیدم که دو نفر فیزیوتراپیست که برای کاری

احتمالا کسب استقلال در سال ۱۳۷۰ پیش یکی از معاونت های وزارت بهداری  وقت رفته

بودند در حین صحبت برای کسب حق امتیاز مطب آقای معاون فریاد زده بود:

 

مگه شما دکترید که اومدید اینجا  و حرف می زنید!!!!!

 

 

شاید باور خیلی ها در گذشته این بود که علم بهتر است از مدرک

 

 ولی واقعیت این است که در ایران مدرک و عنوان بهتر است.

 

 

این واقعیت تلخ و اما جاری است.

 

حال که در همه کشور ها فیزیوتراپی دکتر می شود از لحاظ عنوان ما چرا استفاده نکنیم!!!

 

چیزی که متخسسین تب فیزیکی از آن واهمه دارند و گرنه خود ایشان می دانستند ما از انها

در فیزیوتراپی و توانبخشی با سوادتریم و تا به حال نیز به آن اذعان نکرده اند و اکنون تغییر

عنوان پیش آمده مشغول باختن خود شده اند.

 

بازی تمام شده است و انها باخته اند نه تنها بازی بلکه شرف خود را!!!!! و شاید در این دنیا

بسیاری از آنها جواب پس داده یا نداده اند ولی مطمئن باید پاسخگو خیلی از اعمال خود

باشند.شاید ایشان در دل بگویند مملکت این طور بوده و یا ما نمی دانستیم و یا اصلا اعتقاد به

هیچ چیز نداریم .

اما خواهند دید .

 

http://irandpt.blogfa.com/