۱۳ سال پیش وقتی در زیر زمین بیمارستان فیروزگر با دکتر غفرانی و دکتر صراف زاده و دکتر مهدی زاده در کنار آن اولتراسوند رادیویی که در آن زمان هم برایمان با یک حس نوستالژیک همراه بود ٬می نشستیم و پیرامون فیزیوتراپی و آنهایی که در بخشهای بالا بستری بودند ٬ گپ می زدیم ٬ دلمان خوش بود که در آن بیمارستان بخشی به نام فیزیوتراپی وجود دارد و جایی هست که ما دانشجویان دو کلمه یاد بگیریم و ۴تا مرض ببینیم و تجاربی جمع و جور کنیم . این روزها خبر می رسد که این بخش ٬ خصوصی سازی شده و دانشجویان فیزیوتراپی دانشگاه ایران آواره در بیمارستان اجازه ورود به این بخش را ندارند. غم انگیزتر این که بخش خصوصی اصلا فیزیوتراپیست نیست . نمی دانم چرا اوضاع فیزیوتراپی ایران اینقدر نگران کننده شده است. ایکاش می شد کاری کرد . 

http://physiotherapy.blogfa.com/