تيم محققان تاثير طيفی از عوامل اجتماعی، بهداشتی و عادات شخصی را بر طول عمر بيش از 1500 فرد بالای 70 سال بررسی کرد.

نتيجه اين تحقيقات در نشريه "اپيدمی شناسی و بهداشت جمع" (Epidemiology and Community Health) منتشر شد.

پژوهشگران از داده های موسسه "مطالعات طول عمر استراليا" که جمع آوری آن در سال 1992 در آدلايد در جنوب اين کشور آغاز شد استفاده کردند.

به عنوان بخشی از آن مطالعه، از داوطلبان سوال شد ميزان تماس شخصی و تلفنی آنها با شبکه های اجتماعی مختلف از جمله کودکان، بستگان، دوستان و معتمدان چقدر است.

اين تيم سپس طی دهه بعدی ميزان بقای داوطلبان را زير نظر گرفت.

کاهش اضطراب

معلوم شد که تماس نزديک با کودکان و بستگان، تاثير ناچيزی بر ميزان بقای فرد دارد.

با اين حال، افرادی که دارای قوی ترين شبکه دوستان و آشنايان بودند احتمال زنده بودنشان در پايان دوره مطالعه بيش از کسانی بود که دارای کمترين دوستان بودند.

پس از به حساب آوردن متغيرهايی مثل عادات شخصی، سلامتی و زمينه های اجتماعی، شانس ادامه زندگی افرادی که به قوی ترين شبکه اجتماعی از دوستان تعلق داشتند 22 درصد بيش از کسانی بود که به ضعيف ترين شبکه متعلق بودند.

اين موضوع حتی در صورتی که فرد تغييرات عمده ای مثل مرگ همسر يا يکی از اعضای نزديک خانواده را تجربه کرده صادق بود.

دانشمندان اشاره کردند که وجود دوستان در اطراف فرد احتمالا او را تشويق می کند بيشتر مراقب سلامت خود باشد و به علاوه از احساسات منفی همچون اضطراب و افسردگی در دوران سختی و ناخوشی می کاهد.