متن نامه دانشجویان به اساتید فیزیوتراپی کشور

 

قابل توجه رابطین: لطفا متن نامه زیر را کپی کرده و بین اساتید فیزتراپی دانشکده خود انتشار دهید ، برنامه ای جهت روز دانشجو بزودی برای شما از طریق پیامک ارسال خواهد شد لطفا یاری نمایید.

                                           بسمه تعالی

اساتید محترم فیزیوتراپی کشور

با سلام و احترام

ضمن قدردانی از زحمات شما عالی جنابان که در حال آموزش و توسعه فیزیوتراپی در کشور می باشید قصد داریم  کمی مزاحم اوقات شما شده  و در خصوص بعضی مسائل جاری فیزیوتراپی صحبت نماییم .

آنچه ما را به نوشتن این نامه واداشت شرایط حساسی است که در کشور برای رشته ی فیزیوتراپی –هم از لحاظ علمی و هم صنفی- به وجود آمده است و به خوبی می دانیم که شما عزیزان نیز مانند همه ی اعضای خانواده بزرگ فیزیوتراپی نگران آینده این رشته هستید. لذا امیدواریم جسارت فرزندان خود را ببخشید و بدانید که آنچه در پی می آید ناشی از نگرانی است که در میان دانشجویان در رابطه با آینده تحصیلی و حرفه ای شان وجود دارد.

 

بگذارید بی پرده بگوییم! در روزهایی که بی گمان جزء حساس ترین و سرنوشت سازترین روزهای فیزیوتراپی ایران هستند و بسیاری از دانشجویان و فارغ التحصیلان در حال تلاش شبانه روزی برای غلبه بر مخالفان رشته و تصویب مقطع دکترای حرفه ای فیزیوتراپی هستند و گروه مقابل –عمدتاً هم اساتید دانشگاه و افراد بانفوذشان-  از هیچ تلاشی برای جلوگیری از این امر فروگذار نیستند،

 جای خالی بسیاری از اساتید فیزیوتراپی به شدت احساس می شود.

در حالی که حقانیت ما تا آنجا ثابت شده که حتی بسیاری از پزشکان بلندپایه کشور و اعضای شورای عالی نظام پزشکی از طرح دکترای حرفه ای فیزیوتراپی حمایت کرده اند،

 به ما حق نمی دهید از خود بپرسیم چرا بسیاری از اساتیدمان مهر سکوت بر لب زده اند و با بی تفاوتی از کنار این اتفاقات می گذرند؟

وقتی کسی از خارج از رشته ی ما می پرسد چرا به دنبال دکترای حرفه ای هستید به او حق می دهیم و برایش دلایلمان را توضیح می دهیم. اگر لازم باشد از کشورهایی که شما عزیزان کتابهایشان را تدریس می کنید و برای چاپ مقاله هایتان در ژورنال هایشان تلاش می کنید، مثال می آوریم که آنها به این نتیجه رسیده اند بهترین روش تحصیل فیزیوتراپی، همین دکترای حرفه ای است. اما شما که بهتر از ما می دانید چرا؟

در این لحضات حساس به عنوان  کوچکترین شاگردان شما   دست یاری بسوی شما دراز کرده ایم و از شما عاجزانه خواهشمندیم  جانب سکوت را ترک کرده و به این حرکت عزت آمیز مانند بسیاری از اساتید گرامی دیگر بپیوندید. مخالفین سنتی ما در حال فعالیت  هستند تا رشته ما را در سطح کنونی نگه دارند و دید تکنسین وار به رشته را  در میان اقشار مختلف بهداشت و درمان القا کنند  و در حالی که ما دارای طرح ارتقایی هستیم که شورای عالی برنامه‌ریزی وزارت بهداشت آن را تأیید کرده است، دوستان آنان در وزارتخانه در خصوص کارشناسی مجددطرح صحبت می کنند. شاید شما از جایگاه علمی و صنفی خود راضی هستید ولی ماهم بعنوان بخش وسیعی از جامعه ی آینده فیزیوتراپی به دنبال حق و حقوق خود هستیم که دستیابی به این حق و حقوق یقینا  برای شما اساتید نیز  افتخار دیگری خواهد بود.

 شما عزیزان ترجیح می‌دهید دانشجویانتان یک سری تکنسین با کمترین اختیارات بالینی باشند یا کسانی که در آینده در رشته خود صاحب نظر و متخصص بوده و  در میان رشته‌های پزشکی در بالاترین جایگاه ها قرار داشته باشند؟

شما به ما آموخته اید که بال، برای پریدن است و جاده برای دویدن. به ما آموخته اید که دم و دقیقه های زندگی غنیمت اند.

ما همه میدان داریم و زمین، میدانی بزرگ است؛ گاهی میدان جنگ، گاهی میدان مسابقه؛ ولی هیچ گاه خالی از تکاپو نیست. به ما در کنار علم ،آموزش عزت داشتن را بدهید. آنچه که نبود آن مهم ترین معضل امروز فیزیوتراپی ایران شده است. یک خود کم بینی که ما را از اندیشه به جایگاه واقعی مان دور کرده و باعث شده حتی در صورت داشتن علم  بدلیل نداشتن اعتماد به نفس  از اهداف درمانی دور شویم و حتی به داشته هایمان فکر نکنیم.

 از شما بزرگواران تمنا داریم کمکمان کنید تا در کشور عزیزمان ایران به اهداف خود برسیم و برای گرفتن عنوان دکترای حرفه ای  و تخصصهای خودمان -که آن را بهترین راه برای خدمت رسانی به هم میهنانمان می دانیم-  راهی کشور های بیگانه نشویم .

ما دانشجویان راه دشواری در پیش داریم و از شما عزیزان می خواهیم پشتیبانی خود را با قلم و عمل خود اعلام کنید و در این راه فرزندان خود را بدون بزرگ‌تر و راهنما رها نکنید.

با تقدیم خالصانه ترین سپاس ها

دانشجویان فیزیوتراپی کشور

http://dptnews.com/