پزشکان برای اولین بار از سلول‌های بنیادی به دست آمده از چربی تخلیه‌شده  برای ترمیم پستان زنانی که به علت وجود توده‌های سرطانی پستان آنها برداشته شده است، استفاده کردند.
به گزارش آسوشیتدپرس این شیوه هنوز تجربی است، اما این وعده را به میلیون‌ها زن می‌دهد که بعد از جراحی سرطان شکل طبیعی بدن را خود دوباره به دست آورند.

سرطان اصطلاحی برای اطلاق به گروهی از بیماری‌ها است که در آن سلول‌های غیرطبیعی بدون کنترل تقسیم می‌شوند و می‌توانند به سایر بافت‌ها تهاجم کنند.
سلول‌های سرطانی همچنین می‌توانند از طریق خون و دستگاه لنفاوی به سایر نقاط بدن گسترش پیدا کنند.

سرطان یک بیماری منفرد نیست، بلکه بسیاری از بیماری‌ها را شامل می‌شود. بیش از 100 نوع متفاوت سرطان وجود دارد. رده‌های اصلی سرطان‌ها بر حسب نوع سلولی اینها هستند:

کارسینوم:
این نوع سرطان در پوست یا در بافت‌هایی آغاز می‌شود که سطوح اندام‌های داخلی را می‌پوشانند.

سارکوم:
سرطانی است که در استخوان، غضروف، چربی، عضله، عروق خونی، یا سایر بافت‌های همبند یا پشتیبان آغاز می‌شود.

لوسمی:
سرطانی که در بافت‌های خون‌ساز مانند مغز استخوان شروع می‌شود و باعث شمار زیادی از سلول‌های خونی غیرطبیعی تولید شوند و به خون وارد شوند.

لنفوم و میلوم:
سرطانی که در سلول‌های دستگاه ایمنی آغاز می‌شود.

سرطان‌های دستگاه عصبی مرکزی:
سرطان‌هایی که در بافت‌های مغز و طناب نخاعی آغاز می‌شود.

منشاء سرطان

همه سرطان‌ها در سلول‌ها، واحد پایه‌ای بدن آغاز می‌شوند.

بدن از انواع بسیاری از سلول‌ها ساخته شده است. این سلول‌‌ها به شیوه‌ای کنترل‌شده رشد می‌کنند و تقسیم می‌شوند تا سلول‌های بیشتری تولید کنند که برای سالم نگهداشتن بدن لازم است.

هنگامی که این سلول‌ها پیر یا آسیب‌دیده می‌شوند، می‌میرند و با سلول‌های جدید جایگزین می‌شوند.

اما گاهی این فرآیند منظم به هم می‌خورد. ماده ژنتیکی یا DNA سلول ممکن است آسیب ببیند یا تغییر کند و در آن جهش‌های رخ دهد که بر رشد و تقسیم طبیعی سلول اثر بگذارد.

هنگامی که این واقعه رخ می‌‌دهد، این سلول‌ها هنگامی که بایست بمیرند، نمی‌میرند، و سلول‌های جدیدی تشکیل می‌شوند که بدن به آنها نیازی ندارد. این سلول‌های اضافی ممکن است توده‌ای بافت  را تشکیل دهند که تومور نامیده می‌شود.

همه تومورها سرطانی نیستند؛ تومورها ممکن است خوش‌خیم یا بدخیم باشند.

توموهای خوش‌خیم سرطانی نیستند. آنها را در اغلب موارد می‌توان برداشت، بدون اینکه عودکردنی در کار باشد. سلول‌ها در تومورهای خوش‌خیم به سایر نقاط بدن منتشر نمی‌شوند.

تومورهای بدخیم سرطانی هستند. سلول‌های این تومورها می‌توانند به بافت‌های مجاور  تهاجم کنند و به سایر بخش‌های بدن گسترش یابند. این گسترش سرطان از یک بخش بدن به بخش دیگر "متاستاز" نامیده می‌شود.

اغلب سرطان‌‌ها بر حسب اندام یا نوع سلولی که از آن منشأ می‌گیرند نامگذاری می‌‌شوند. برای مثال سرطانی که از معده آغاز می‌شود،سرطان معده نامیده می‌شود.

برخی ازسرطان‌ها تومور تشکیل نمی‌دهند، مثل  لوسمی که سرطان مغز استخوان و خون است.

این شیوه ممکن است در جراحی‌های زیبایی هم نیاز به ایمپلنت‌های مصنوعی را برطرف کند. تا به حال این روش در ژاپن در بیش از بیست زن آزمایش شده است.

نتایج بررسی در ژاپنی‌ در "گردهمایی سرطان پستان سان آنتونیو" در کالیفرنیا اعلام شد. شرکت  Cyton Therapeutics که این روش را ابداع کرده است به دنبال ان است که در سال آینده بررسی‌هایی بزرگتر را در ژاپن و اروپا بر روی آن انجام دهد.

سالانه تعداد زیادی از زنان به خاطر سرطان پستان، توده‌برداری (لامپکتومی) می‌شوند، گرچه این عمل که اغلب به جای  برداشتن کل پستان (ماستکتومی) انجام می‌شود، اما در بسیاری موارد بدشکلی‌های ناشی از آن، به خصوص اگر پرتودرمانی هم انجام شود، باعث می‌شود که تا حداکثر در یک سوم زنان نهایتا بقیه بافت پستان هم برداشته شود.

به همین خاطر به طور فزاینده‌ای جراحان پلاستیک در روند درمان بیماران مبتلا به سرطان پستان دخیل می‌شوند.

ایمپلنت‌های(کاشتنی‌های) فعلی برای بازسازی پستان پس از برداشتن کل پستان یا ماستکتومی فروخته می‌شوند. این ایمپلانت‌ها برای ترمیم بدشکلی‌های به دنبال توده‌برداری یا پرتودرمانی طراحی نشده‌اند.

پزشکان با روش‌های مختلفی مانند کوچک‌کردن پستان مقابل، پیوند زدن عضله برای بزرگ کردن پستان یا بازآرایی بافتی برای کمک به این بیماران استفاده می کنند. اما این شیوه‌ها مستلزم جراحی و ایجاد ناگزیز جوشگاه زخم است.

مینی‌ ایمپلنت‌های بافت چربی هم برای رفع مشکل این بیماران به کار رفته‌اند، اما این ایمپلنت‌ها اغلب جذب می‌شوند یا می‌میرند یا سفت و برجسته می‌شوند.

کشف اخیر در مورد غنی‌بودن بافت چربی از سلول‌های بنیادی علاقه را به استفاده از آنها تجدید کرده است.

اغلب سلول‌هاي بدن انسان عملا قادر به تقسيم نيستند و بسياري از زمان تولد تا مرگ شخص بدون تقسيم شدن حضور دارند.
البته بعضي بافتهاي بدن نظير خون، پوست و لوله گوارش داراي چرخه بازسازي سريعي هستند و در هر روز ممكن است چندين سلول جديد بسازند. به عنوان مثال يك مرد متوسط با وزن 70 كيلوگرم در هر روز 1011×2 سلول خوني مي سازد. همچنين روزانه ميليونها سلول پوستي و گوارشي ساخته مي شود. سلولهاي بنيادي سلول‌هايي هستند كه قادر به همانندسازي خود هستند و نيز مي توانند طي فرايند تمايز به يك يا انواعي از سلولهاي بالغ تبديل شوند.

به طور كلي سلول‌هاي بنيادي به سه دسته تقسيم مي‌شوند:

سلول‌هاي بنيادي بزرگسال (Adult stem cells)،

سلول‌هاي بنيادي جنيني (Embryonic stem cells)

سلول‌هاي بنيادي بند ناف (Umbilical cord stem cells).

سلول‌هاي بنيادي بزرگسال مانند همه سلولهاي بنيادي ديگر دو ويژگي مشترك دارند؛ اول اينكه قادر به ساخت كپي هاي خود به مدت طولاني مي باشند و دوم اينكه مي توانند به سلولهاي بالغي با خصوصيات مورفولوژيك شناخته شده و با عملكرد اختصاصي تبديل شوند.

ين سلولها قادر نيستند به همه نوع سلول تمايز پيدا كنند بلكه تنها قادرند به سلولهاي بالغ همان بافتي كه در آن هستند تبديل شوند (مثلا سلولهاي بنيادي مغز استخوان كه به سلولهاي خوني تبديل مي شوند). سلولهاي بنيادي بزرگسال بسيار كم و نادر هستند به عنوان مثال از هر 10 تا 15 هزار سلول مغز استخوان تنها يك سلول از نوع سلولهاي بنيادي است.  منشا و چگونگي شكل گيري اين سلولها به طور دقيق مشخص نيست و فرضيات مختلفي براي آن مطرح شده است از جمله اينكه اين سلولها در هنگام تمايز جدا از بقيه مانده و تمايز نيافته اند. امروزه  سلولهاي بنيادي از بافتهاي مختلفي از جمله خون، مغز، نخاع، لوله گوارش، پوست، عضلات و غيره جدا شده‌اند.

نام سلولهاي بنيادي جنيني (روياني) از منشا آنها يعني رويان گرفته شده است. در واقع اين سلولها از يكي از مراحل ابتدايي تشكيل و توسعه جنين بنام مرحله بلاستوسيتي گرفته مي شوند. به طور اختصاصي سلولهاي بنيادي جنيني از توده سلولي دروني بلاستوسيت در مرحله پيش از لانه گزيني در ديواره رحم به دست مي آيند. اين سلولها هم قادر به همانندسازي خود هستند و هم قادرند به انواعي از سلولهاي مختلف تمايز يابند.

دسته سوم سلولهاي بنيادي سلولهاي بند ناف هستند كه همانطور كه از نامشان بر مي آيد از خون بند ناف در هنگام وضع حمل جدا مي شوند و قابل نگهداري هستند تا در آينده در صورت لزوم براي همان بچه يا اعضاي خانواده وي و يا براي شخص ديگري استفاده شوند.

امروزه محققان در حال بررسي و آزمايش امكان كاربرد سلولهاي بنيادي در درمان بيماريهاي مختلف مي باشند. از جمله بيماريهايي را كه اميدهاي زيادي به درمان آنها مي رود مي توان به آلزايمر و پاركينسون، آسيبهاي نخاعي، ديابتها‌ (از طريق جايگزين نمودن سلولهاي پانكراتيك ترشح كننده انسولين)، بيماريهاي كرونري قلب (با جايگزيني سلولهاي ماهيچه اي قلب)، بيماريهاي كبدي مثل سيروز و غيره اشاره نمود.

در بررسی ژاپنی، پزشکان چربی شکم، باسن  یا ران 21 بیمار زن مبتلا  به سرطان پستان را لیپوساکشن کردند.

نیمی از این چربی به عنوان ماده اصلی ایمپلنت کنار گذاشته می‌شود؛ بقیه آن مورد پردازش قرار می‌گیرد تا سلول‌های بنیادی آن استخراج شوند و با چربی کنارگذاشته‌شده ترکیب شوند.

این بافت ایجاد شده در سه جا در اطراف محل خالی‌شده پستان تزریق می‌شود.

پزشکان فکر می‌کنند که این سلول‌های بنیادی مانع مردن بافت می‌شونند و به این ترتیب مینی ایمپلنت پایداری به وجود می‌آید.

به گفته دکتر کیزو ساگیماشی از دانشگاه کیوشو در فوکواوکای ژاپن و سرپرست این تحقیق هشت ماه پس از درمان حدود 80 درصد بیماران از نتایج آن راصی بودند.

بهبودی معنادار از لحاظ آماری در ضخامت بافت پستان در یک و شش ماه پس از درمان به وجود آمده بود.

البته انجمن جراحان پلاستیک آمریکا می‌گوید پزشکان باید در استفاده از سلول‌های چربی برای مقاصد زیبایی  تا زمانی که در این زمینه آگاهی بیشتری به دست آید، محتاط باشند.