در مورد بیمارانی که دچار سکته‌های مغزی شده‌اند و عملکرد یکی از اعضا مثل دست یا پای خود را از دست داده‌اند بسیار مهم است که با تکرار مداوم حرکات ورزشی، قدرت عملکرد و کنترل به اندام‌های فلج‌ بازگردانده شود.
اما آیا وارد آوردن فشار توسط روبوت‌ها در این کار می‌تواند مفید باشد؟ جواب این سؤال را پژوهشگران آلمانی پس از 10 سال تجربه و تحقیق پیدا کرده‌اند. به نظر می‌رسد استفاده از روبوت‌ها در فیزیوتراپی بیماران مبتلا به سکته مغزی مفید باشد و نسبت به فیزیوتراپی‌هایی که توسط یک فیزیوتراپ و با دست انجام می‌شوند، مزایایی در پی داشته باشد.
البته پیشنهاد اصلی این پژوهشگران این است که در فیزیوتراپی برای بیماران مبتلا به فلج‌های ناشی از سکته مغزی از هر دو روش مزبور، یعنی ترکیب فیزیوتراپی طبیعی توسط فیزیوتراپ و فیزیوتراپی مصنوعی توسط روبوت استفاده شود تا بهترین نتایج حاصل شود.
این روش فیزیوتراپی که از حدود 10 سال پیش در شهر برلین آلمان ابداع و مورد آزمایش قرار گرفته، نتایج درخشان و جالب توجهی در برداشته است و امید می‌رود که طی چند سال آینده باعث بروز تحولات گسترده‌ای در علم فیزیوتراپی و توان‌بخشی به ویژه برای بیماران مبتلا به فلج‌های ناشی از سکته مغزی شود.
در این روش نوعی واکر به نام واکر هاپتیک (Haptic walker) ساخته شده که در اصل نوعی روبوت است و راه رفتن و حرکات اندام‌ها را تقلید می‌کند. این روبوت دارای 2 پدال است که پای بیمار روی آن قرار می‌گیرد و سپس پدال‌ها شروع به حرکت می‌کنند و پای بیمار را با خود به شیوه الگوی حرکت عادی پاها به حرکت در می‌آورند.
به این ترتیب بیمار به تدریج توسط روبوت، حرکات عادی پاها را تمرین می‌کند و یاد می‌گیرد. با توجه به این‌که در تکرار این عمل، انسان یا در اصل فیزیوتراپ نقش بازی نمی‌کند پس خستگی هم وجود ندارد و این عمل را می‌توان بارها تکرار کرد.
در ضمن این آدم‌آهنی‌ها کاملاً قابل برنامه‌‌ریزی هستند و می‌توان الگوهای مختلف حرکت را با برنامه‌های مختلف به آن‌ها داد. به همین ترتیب می‌توان انواع مختلف حرکت را به فردی که دچار سکته مغزی شده آموخت. این تغییر برنامه تنها باید توسط فیزیوتراپیستی صورت گیرد که با این دستگاه، برنامه‌های فیزیوتراپی و شرایط جسمانی بیمار آشنایی کامل داشته باشد.
در حال حاضر، این روبوت‌ها پیشرفت زیادی کرده‌اند و علاوه بر حرکات پا، امروزه می‌توان حرکات دست‌ها و آرنج‌ها، شانه‌ها و دیگر قسمت‌های بدن را هم با آن‌ها شبیه‌سازی کرد و به بیمار آموخت و تمرین داد.
اگرچه همه معتقدند هیچ یک از این دستگاه‌ها نمی‌تواند جای انسان را در تعلیم حرکات و آموزش نکات درمانی بگیرد؛ اما با توجه به خستگی‌ناپذیر بودن آن‌ها، این وسایل، ابزاری مناسب برای تمرین ‌دادن بیماران محسوب می‌شوند. در ضمن انواع جدید این دستگاه‌ها برای استفاده در منزل طراحی شده‌اند و بنابراین بسیاری از مشکلات موجود را برطرف می‌کنند چرا که دیگر لازم نیست برای فیزیوتراپی، بیمار را هر جلسه به مرکز فیزیوتراپی- که ممکن است کیلومترها با منزل بیمار فاصله داشته باشد- انتقال داد.

منبع:http://shirazgirlpt.blogfa.com/post-1.aspx