‪۲۳‬اسفند برابر با ‪ ۱۴‬مارس ‪ ۲۰۰۸‬است. ‪ ۱۲۳‬سال پيش درچنين روزي “فريدريش تئودور فون فرريكس” دانشمند آلماني و بنيانگذار پاتولوژي تجربي درگذشت.

فرريكس، معيارهاي تشخيصي ” ام اس” را تكميل كرد و توصيف دقيق تري از بيماري ارايه داد.

وي فازهاي بهبودي را به عنوان يكي از تابلوهاي باليني و تشخيصي بيماري مطرح كرد و بعلاوه نخستين توصيف را از اختلالات رواني در بيماري ام.اس ارايه داد.

در سال ‪ ۱۸۲۲‬بيماري ام.اس در يكي از نوادگان جرج سوم ، پادشاه انگلستان رخ داد . شروع بيماري او با تاري ديد بود، بعد از ‪ ۱۰‬ماه دچار دوربيني و بعد از آن دچار فلج اندام تحتاني شد و بعد از ‪ ۲۶‬سال به علت “ام.اس” فوت كرد.

سرانجام ‪ ۲۵‬سال بعد، چند آناتوميست فرانسوي ضايعاتي را ضمن تشريح آسيب- شناسي در نخاع و مغز شرح دادند، اما آنان نتوانسته بودند نامي براي آن عنوان كنند و تنها به توصيف ضايعات پرداختند و آن را منوط به خستگي مفرط مي‌دانستند.

پس از آن در سال ‪ ۱۸۶۸‬ميلادي، “ژان مارتين شاركو” شرح حالي از يك بيمار ارايه مي‌دهد و سپس با توصيف آسيب شناسي بيماري، ” مولتيپل اسكلروزيس ” يا ام.اس را معرفي و واژه فرانسوي “اسكلروز آن پلاك” را براي آن انتخاب مي‌كند.

وي، اعتقاد داشت كه علايم و مشكلات بيماران مبتلا به ام.اس در صورتي كه اعصاب آنان با استفاده از اين روش ها، پيام‌ها را سريعتر انتقال مي‌دهد، از بين خواهد رفت و بهبود خواهند يافت.

وي، همچنين به بيماران دچار “ام.اس” طلا و نقره تزريق مي‌كرد ، زيرا چنين تزريقاتي به نظر مي‌رسيد كه در درمان بيماري سيفيليس با برطرف نمودن علايم عصبي آنها مفيد باشد.

بااين حال هيچكدام ازدرمان‌هاي دكتر شاركو كه در آن زمان براي بيماران مبتلا به ام.اس ارايه نمود موثر نبودند.

در چنين روزي، در سال ‪ ۱۸۴۴‬نيز “توماس لادر برونتون” كه نقش مهمي در رشد دانش فارماكولوژي به عنوان يك رشته مستقل داشت، به دنيا آمد.

شهرت برونتون به دليل كشف اثر “اميل نيتريت” در درمان آنژين قلبي است.