دلایل بروز بیماریهای آمیزشی چیست؟ 
امروزه شاهد افزایش بروز بیماری های آمیزشی (STD: Sexually Transmitted Diseases) در جامعه می باشیم. تا کنون بیش از 20 نوع بیماری جنسی شناسایی شده است که سالانه گریبان گیر تعداد کثیری از افراد بویژه گروه سنی جوان 30-20 سال می باشد.   آگاهی در مورد اطلاعات پایه، نحوه سرایت، علامات و روشهای درمانی این بیماریها بهترین متد ممکن برای پیشگیری از آنهاست. 


 در زمینه با همه بیماریهای آمیزشی نکات مشترکی وجود دارد؛ آنهم اینکه بیش از 2/3 بیماریها نزد افراد زیر 25 سال،متعلق به تمامی اقشار جامعه، دیده می شود. در چند دهه اخیر طرز تفکر مدرن وشیوه جدید زندگی، به عنوان مثال بالا رفتن سن ازدواج و عادی شدن مساله طلاق، جوانان را به داشتن چند شریک جنسی ترغیب نموده است. بنابراین در مقایسه با چند دهه پیشین، خطر آلوده شدن اینگونه افراد به بیماریهای جنسی بالاتر است.


 بیشتر مواقع نشانه های بیماریهای جنسی مخصوصاً در زنان پنهان بوده و یا با علائم دیگر بیماریها که بطور جنسی مسری نیستند، اشتباه گرفته می شود. این در صورتی است که شخص آلوده علی رغم واقف بودن به بیماری می تواند آنرا به شریک جنسی اش منتقل سازد. بهمین دلیل به افراد و بیشتر کسانی که دارای بیش از یک شریک جنسی می باشند، توصیه می شود برای اطمینان جهت معاینه بطور منظم به پزشک مراجعه نمایند. 


 عوارض این دسته اختلالات جسمی روزبروز شدیدتر و خطرناک تر می شود. بیشترین قربانیان این بیماریها را زنان تشکیل می دهند.  از آنجا که علائم بیماریها معمولاً عفونتهای پنهان هستند، تا ایجاد مشکلات جدی و قابل رویت هیچ گونه اقدامی از سوی زنان در جهت رفع آنها صورت نمی گیرد. یکی از عوارض بیماریهای جنسی عفونی شدن رحم و لوله های فالوپ و در نتیجه بروز بیماریهای التهابی لگن خاصره می باشد، که به نوبه خود موجب سترونی (عقیم شدن)  و لقاح فالوپی(که خطر مرگ را نیز برای زن بهمراه دارد) می شود. سرطان گردن رحم نیز از جمله مواردی است که ممکن است در نتیجه ابتلا به بیماریهای آمیزشی فرد دچار آن شود. عفونتهای اچ.پی.وی ( HPV: Human Papillomavirus Infection) موجب پدید آمدن زگیل های آلت تناسلی و سرطانهای مربوط به آن می شود.


 آلودگی مادران حامله به بیماریهای آمیزشی می تواند خطر سرایت بیماری به جنین در حین بارداری و یا بلافاصله پس از زایمان را در بر داشته باشد، که در نهایت موجب معلولیت و در وخیم ترین شرایط باعث مرگ نوزاد می شود.


بطورکلی تشخیص و درمان به موقع بیماریها از خطرات آنها می کاهد. نکته ای که درمان بسیاری از این بیماریها را دچار مشکل نموده، مقاوم شدن باکتریهای عامل بیماری به آنتی بیوتیک های موجود می باشد. بنابر بسیاری از پزشکان و پژوهشگران برای کسانی که به بیماریهای جنسی دچار می شوند، ریسک بیشتری به آلودگی به ایدز وجود دارد.

 

 


 دلایل بروز بیماریهای آمیزشی چیست؟


·         عدم ثبات زندگی آمیزشی و داشتن روابط جنسی موقتی بیش از حد. 


·         عدم رعایت بهداشت فردی.


·         آمیزش مقعدی همزمان با آمیزش واژنی که در آن، آلت تناسلی در معرض حمله میکروبها قرار می گیرد. 


بیشتر بیماریهای جنسی بسادگی قابل پیش بینی و تشخیص نمی باشند و بهمین دلیل می توانند برای مدت طولانی مورد سهل انگاری افراد قرار گیرند. بعنوان مثال عفونت های «کلامیدیا» بسختی قابل مشاهده می باشند و بنابراین خطر سرایتشان از بیماریهای دیگر بیشتر است. 

 

 


چگونگی نمایان شدن بیماریهای آمیزشی 


·         ترشحات فراوان واژنی با بوی شدید و رنگ غیر عادی. 


·         ناراحتیهای پوستی از جمله خارش لبان آلت تناسلی و دیواره واژن. 


·         احساس سوزش در نواحی آلت تناسلی و نیاز مکرر به دفع ادرار. 


·         آمیزش جنسی توام با درد. 


·         تورم غدد لنفاوی کشاله های ران. 


·         جوش، کورک و زخم در آلت تناسلی.


·         درد در ناحیه زیرین شکم. 


·         درد در ناحیه زیرین کمر توام با تب. 


·         خونریزیهای خارج از پروید. 


·         عفونت رحم.


 


راههای پیشگیری از آلودگی به بیماریهای آمیزشی 


·         تعداد شریکان جنسی خود را محدود کنید. 


·         روش زندگی آمیزشی خود را با عادات روزمره خود مطابق کنید. اگر مجرد بوده و داراری سکس با افراد گوناگون می باشید بهتر است بیشتر نگران سلامتی خود باشید و در هر مورد از روابط جنسی حتماً از کاندوم استفاده نمایید. 


·         مراقبتهای ویژه بهداشتی از جمله شستشو و تا حد ممکن دوش قبل و پس از هر بار سکس را بعمل آورید.


·         از داشتن سکس واژنی و مقعدی بطور همزمان خودداری نمایید. چراکه بدین طریق، امکان سرایت میکروبهای مقعد به واژن فراهم می شود. 


..............................................

 

 


ناراحتی های معمولی ناشی از ابتلا به بیماریهای آمیزشی


عوارض بیشتر بیماریهای آمیزشی شبیه هم است؛ مثلاً ترشح از پیشابراه یا واژن. اما گاهی ناراحتیهای ناشی از این بیماریها بسیار خفیف است یا اینکه بیمار اصلاً متوجه آنها نمی شود. این بدین معناست که شخص بدون اینکه خود متوجه باشد، به بیماری مبتلاست و این خطر نیز وجود دارد که نادانسته دیگران را نیز آلوده کند.


 کسانی که فکر می کنند به بیماری آمیزشی مبتلا شده اند، بایستی به پزشک مراجعه کنند تا نوع آلودگی آنها روشن شود. در معاینه ای که از این افراد به عمل می آید، نمونه برداری برای آزمایش اغلب بخشی از آن را تشکیل می دهد، زیراکه نمونه برداری تنها راه تشخیص عامل سرایت دهنده بیماری است. پس از تشخیص نوع بیماری است که پزشک نوع درمان را تعیین می کند.


اشخاصی که نگرانند مبادا به بیماری آمیزشی دچار شده باشند بایستی به پزشک مراجعه کنند. برای این کار چند دلیل وجود دارد. یکی ار مهمترین این دلایل این است که برخی از بیماریهای آمیزشی در صورت عدم مداوا آسیب های پابرجا و مزمن از خود بجا می گذارند. عفونت حتی در صورت نبود ناراحتی نیز ممکن است عوارضی ببار آورد. دلیل مهم دیگر این است که قانونی وجود دارد بنام قانون پیشگیری از بیماریهای واگیردار که بموجب آن مبتلایان به برخی از بیماریهای آمیزشی موظفند جهت معاینه به پزشک مراجعه کنند.


روش پیشگیری از ابتلا به بیماریهای آمیزشی

 


 شخصی که در عمرش تنها با یک نفر آمیزش جنسی داشته باشد و او نیز به نوبه خود هرگز با شخص دیگری سکس نداشته باشد، هیچگاه به بیماریهای آمیزشی مبتلا نخواهند شد. همه تماس های جنسی دیگر آمیخته با خطر است چراکه از ظاهر افراد معلوم نمی شود که آنها مبتلا به بیماریهای آمیزشی هستند یا نه


اما با رعایت برخی مقررات ساده پیش از آمیزش غالباً می توان از خطر ابتلا پیشگیری نمود. بهترین روش پیشگیری از ابتلا به بیماریهای آمیزشی استفاده از کاپوت است. این موضوع بویژه در تماسهای جنسی گذرا اهمیت بیشتری دارد، زیرا در این موارد شخص از وضعیت جسمانی طرف مقابل آگاهی چندانی ندارد. این نکته را باید به خاطر داشت که کاپوت در صورتی مطمئن ترین حفاظت را ایجاد می کند که از آن در طول تمام مدت آمیزش جنسی استفاده شود. 


آمیزش جنسی مطمئنتر (Safer Sex) ، پدیده ای که در دهه 80 بعنوان روش رویارویی با خطر آلودگی به ویروس هیو رواج یافت، شیوه ایست جهت حفاظت در مقابل سرایت بیماریهای آمیزشی، منظور از آمیزش جنسی مطمئنتر معمولاً تماسهای جنسی مانند بوسیدن، لیسیدن، مالیدن با انگشت و استمنا متقابل، یعنی کاری بجز فرو بردن آلت تناسلی مرد در واژن، دهان یا مقعد است.  


ناراحتی های ویژه مردان 


ترشح ار پیشابراه آمیخته با سوزش بهنگام دفع ادرار ممکن است به علت بیماریهای زیر باشد:


کلامیدیا، سوزاک، کندیلوم در پیشابراه، تریکوموناس، تبخال در پیشابراه، عفونت زیر پوست ختنه گاه، التهاب پروستات یا التهاب مثانه. 


خارش روی آلت تناسلی یا پیرامون آن ممکن است به عوامل زیر بستگی داشت باشد:


کندیلوم، شپشک، جرب، قارچ یا اگزما


 زخم روی آلت تناسلی یا پیرامون آن ممکن است به عوامل زیر بستگی داشته باشد:


کندیلوم پهن، تبخال، سیفلیس، عفونت زیر ختنه گاه، رفتگی پوست پس از آمیزش، استمنا یا استفاده از لباسهای بسیار تنگ.


تغییرات زگیل گونه روی آلت تناسلی یا پیرامون آن ممکن است به عوامل زیر بستگی داشته باشد:


کندیلوم یا وجود غدد پوستی 


دردهای عضو تناسلی یا کمر ممکن است عوارض بیماریهای زیر باشد:


التهاب اپیدرم(بیضه) ناشی از بیماری کلامیدیایا سوزاک درمان نشده. پروستات ملتهب نیز دردآور است. 


ناراحتی هایی مانند خارش، خونریزی یا ترشح از مقعد ممکن است بسته به عوامل زیر باشد:


اگزما، بواسیر، کندیلوم، کلامیدیا، تبخال، سوزاک یا سیفلیس


ناراحتی های ویژه زنان


مایعی که معمولاً از وازن یا دهانه رحم ترشح می شود بیرنگ یا زرد کمرنگ است و بوی ترش خفیفی دارد. ازدیاد ترشح یا تغییر رنگ یا بو نشانه ابتلای زن به یکی از بیماریهای آمیزشی است. 


ترشح، نیاز مزمن به دفع ادرار یا سوزش هنگام دفع ادرار ممکن است در اثر بیماریهای زیر باشد:


کلامیدیا یا سوزاک، کندیلوم، تبخال در پیشابراه، تریکومانوس، باکتریهای بی خطر که در تعادل طبیعی واژن تاثیر می گذارد یا التهای مثانه. التهاب قارچی نیز ممکن است موجب ناراحتی های نامبرده شوند.


خارش یا سوزش روی آلت تناسلی یا پیرامون آن ممکن است به سبب بیماریهای زیر باشد:


کندولیم پهن، تبخال، سیفلیس یا رفتگی پوست پس از آمیزش، جلق زدن یا استفاده از لباسهای بسیار تنگ.


بیماریهای آمیزشی


امروزه شاهد افزایش بروز بیماری های آمیزشی (STD: Sexually Transmitted Diseases) در جامعه می باشیم. تا کنون بیش از 20 نوع بیماری جنسی شناسایی شده است که سالانه گریبان گیر تعداد کثیری از افراد بویژه گروه سنی جوان 30-20 سال می باشد.   آگاهی در مورد اطلاعات پایه، نحوه سرایت، علامات و روشهای درمانی این بیماریها بهترین متد ممکن برای پیشگیری از آنهاست.

 در زمینه با همه بیماریهای آمیزشی نکات مشترکی وجود دارد؛ آنهم اینکه بیش از 2/3 بیماریها نزد افراد زیر 25 سال،متعلق به تمامی اقشار جامعه، دیده می شود. در چند دهه اخیر طرز تفکر مدرن وشیوه جدید زندگی، به عنوان مثال بالا رفتن سن ازدواج و عادی شدن مساله طلاق، جوانان را به داشتن چند شریک جنسی ترغیب نموده است. بنابراین در مقایسه با چند دهه پیشین، خطر آلوده شدن اینگونه افراد به بیماریهای جنسی بالاتر است.


 بیشتر مواقع نشانه های بیماریهای جنسی مخصوصاً در زنان پنهان بوده و یا با علائم دیگر بیماریها که بطور جنسی مسری نیستند، اشتباه گرفته می شود. این در صورتی است که شخص آلوده علی رغم واقف بودن به بیماری می تواند آنرا به شریک جنسی اش منتقل سازد. بهمین دلیل به افراد و بیشتر کسانی که دارای بیش از یک شریک جنسی می باشند، توصیه می شود برای اطمینان جهت معاینه بطور منظم به پزشک مراجعه نمایند. 


 عوارض این دسته اختلالات جسمی روزبروز شدیدتر و خطرناک تر می شود. بیشترین قربانیان این بیماریها را زنان تشکیل می دهند.  از آنجا که علائم بیماریها معمولاً عفونتهای پنهان هستند، تا ایجاد مشکلات جدی و قابل رویت هیچ گونه اقدامی از سوی زنان در جهت رفع آنها صورت نمی گیرد. یکی از عوارض بیماریهای جنسی عفونی شدن رحم و لوله های فالوپ و در نتیجه بروز بیماریهای التهابی لگن خاصره می باشد، که به نوبه خود موجب سترونی (عقیم شدن)  و لقاح فالوپی(که خطر مرگ را نیز برای زن بهمراه دارد) می شود. سرطان گردن رحم نیز از جمله مواردی است که ممکن است در نتیجه ابتلا به بیماریهای آمیزشی فرد دچار آن شود. عفونتهای اچ.پی.وی ( HPV: Human Papillomavirus Infection) موجب پدید آمدن زگیل های آلت تناسلی و سرطانهای مربوط به آن می شود.


 آلودگی مادران حامله به بیماریهای آمیزشی می تواند خطر سرایت بیماری به جنین در حین بارداری و یا بلافاصله پس از زایمان را در بر داشته باشد، که در نهایت موجب معلولیت و در وخیم ترین شرایط باعث مرگ نوزاد می شود.


بطورکلی تشخیص و درمان به موقع بیماریها از خطرات آنها می کاهد. نکته ای که درمان بسیاری از این بیماریها را دچار مشکل نموده، مقاوم شدن باکتریهای عامل بیماری به آنتی بیوتیک های موجود می باشد. بنابر بسیاری از پزشکان و پژوهشگران برای کسانی که به بیماریهای جنسی دچار می شوند، ریسک بیشتری به آلودگی به ایدز وجود دارد.


 دلایل بروز بیماریهای آمیزشی چیست؟


·         عدم ثبات زندگی آمیزشی و داشتن روابط جنسی موقتی بیش از حد. 


·         عدم رعایت بهداشت فردی.


·         آمیزش مقعدی همزمان با آمیزش واژنی که در آن، آلت تناسلی در معرض حمله میکروبها قرار می گیرد. 


بیشتر بیماریهای جنسی بسادگی قابل پیش بینی و تشخیص نمی باشند و بهمین دلیل می توانند برای مدت طولانی مورد سهل انگاری افراد قرار گیرند. بعنوان مثال عفونت های «کلامیدیا» بسختی قابل مشاهده می باشند و بنابراین خطر سرایتشان از بیماریهای دیگر بیشتر است. 


چگونگی نمایان شدن بیماریهای آمیزشی 


·         ترشحات فراوان واژنی با بوی شدید و رنگ غیر عادی. 


·         ناراحتیهای پوستی از جمله خارش لبان آلت تناسلی و دیواره واژن. 


·         احساس سوزش در نواحی آلت تناسلی و نیاز مکرر به دفع ادرار. 


·         آمیزش جنسی توام با درد. 


·         تورم غدد لنفاوی کشاله های ران. 


·         جوش، کورک و زخم در آلت تناسلی.


·         درد در ناحیه زیرین شکم. 


·         درد در ناحیه زیرین کمر توام با تب. 


·         خونریزیهای خارج از پروید. 


·         عفونت رحم.


راههای پیشگیری از آلودگی به بیماریهای آمیزشی 


·         تعداد شریکان جنسی خود را محدود کنید. 


·         روش زندگی آمیزشی خود را با عادات روزمره خود مطابق کنید. اگر مجرد بوده و داراری سکس با افراد گوناگون می باشید بهتر است بیشتر نگران سلامتی خود باشید و در هر مورد از روابط جنسی حتماً از کاندوم استفاده نمایید. 


·         مراقبتهای ویژه بهداشتی از جمله شستشو و تا حد ممکن دوش قبل و پس از هر بار سکس را بعمل آورید.


·         از داشتن سکس واژنی و مقعدی بطور همزمان خودداری نمایید. چراکه بدین طریق، امکان سرایت میکروبهای مقعد به واژن فراهم می شود.