بسمه تعالی

خلاصه گزارش جلسه DPT

به دنبال اطلاع رسانی تعدادی از همکاران و تماس های کوتاه مقرر شد که این همکاران یک جلسه گردهمایی در تاریخ جمعه دهم اسفند در تهران تشکیل و در مورد DPT علاوه بر تبادل افکار، یافته های مختلف، تجارب کسب شده از سایر کشورها و نگاهی به نحوه پیش برد اهداف اجرائی آن در کشور انجام پذیرد.
در این جلسه که حدود بیست نفر حضور داشتند مسلماً به عنوان جلسه اول که بدون دستور جلسه مشخصی انجام پذیرفت در پایان بعد از بیش از 3 ساعت گفتگو شاخصه های خوبی، حاصل این نشست بود. برای پیش برد برنامه آینده کمیته DPT هم نقطه نظراتی اگرچه تصویب نشد ولی مشخص گردید.
در حقیقت در این جلسه با توجه به نوع گردهمایی آن هدف تصویب مصوبات جلسه نبود بلکه دست آورد آن، آگاهی دادن و ارائه نقطه نظرات در تمام زوایای موضوع DPT و تجارب جمع آوری شده از سایر کشورها و تطابق آن با شرایط داخلی کشور و ظرفیت های موجود بود که بسیار ضروری و سودمند بود.
در این جلسه حداقل وقت و اتفاق نظر به روی ضرورت انجام DPT در کشور صرف شد چون لزوم آن در ابعاد مختلف اتفاق نظر وجود داشت. در حقیقت لزوم DPT از سال های قبل در انجمن، در کنگره ها، در نامه ها به عنوان یک ضرورت و خواست مهم جامعه فیزیوتراپی مطرح و همین امر سبب گردید که در انجمن برای سرعت بخشیدن به این خواست حرفه ای کمیته ای تشکیل گردد.
در مورد DPT و ضرورت آن به عنوان شاخصه های مهم آن اشاراتی همگام با پیشرفت های علوم پزشکی، برنامه توسعه و چشم انداز آینده کشور، حجم نیازهای دانش فیزیوتراپی و وظائف، نقش فیزیوتراپی در سلامت جامعه، تخصصی شدن حرفه، تجهیزات نوین، نیاز بهداشت، درمان و بیماران از موضوعاتی بود که مورد اشاره و بحث قرار گرفت.
بیشترین موضوع مورد بحث جلسه در مورد زمینه پذیرش دانشجو از مقطع کارشناسی یا پذیرش در مقاطع بالاتر به جای MS و بالاخره نحوه پذیرش فارغ التحصیلات موجود و تعیین نحوه اجراء و ارتقاء آن ها با DPT و بالاخره طول زمان مورد نیاز که می بایست در آینده مطالعه شده، ارائه و راهکار اجرائی آن مشخص گردد.
به طور کلی آنچه برای این اهداف، انجمن فیزیوتراپی ایران باور دارد، داشتن یک ستاد و یا همان کمیته تشکیل شده می باشد که باید مدیریت شود. مدیریتی که وظائف سنگینی را متقبل شده و باید از طرق مختلف اطلاعات و کمک های داوطلبانه از همکاران دریافت و برای آنچه مصوب می شود راهکار به اجراء در آوردن آن را باز و عملی نمایند.
مسلماً DPT هم یکی از اهداف مهم ولی سنگین که می بایست با تدبیر مدیریت شود. آنچه انجمن در این زمینه باور و ارائه داده است این است که در کنار مدیریت DPT همه باید همکاری و پشتیبانی کرده و خود را مسئول بدانند.
ما DPT را برای ارائه خدمات و انجام وظائف مطلوب تر و مشارکت بیشتر و بهتر در سلامت جامعه خواستاریم. انجمن به چشم انداز آینده کشور خوشبین و خود را در این حرکت نه تنها سهیم بلکه همکاری را وظیفه می دانیم. کشور خود را در خط مقدم کسب علم و پیشرفت در منطقه و در کلیه زمینه های علوم و آنچه به انجمن مربوط می شود در زمینه علوم پزشکی می دانیم. ارتقاء سطح پایه فیزیوتراپی نیاز به تأیید کردن در پذیرش آن ندارد بلکه یک ضرورت است که در تمام ابعاد آن که در بسیاری از کشورها مطالعه، تحقیق و اجراء شده ومی دانیم در کشور هم اجراء خواهد شد. این یک خواست عمومی و علمی حرفه فیزیوتراپی می باشد که مسلماً با مدیریتی که پشتیبان آن اعضاء انجمن خواهند بود باید به اجراء در آید. سیاست انجمن برای DPT فقط از مقطع ورود به دانشگاه می باشد و برای مقاطع بالاتر نباید اجراء شود. برای فارغ التحصیلان هم مثل خیلی کشورها می توان راهکاری تنظیم و اجراء کرد.
پیشنهاد انجمن به کمیته DPT که قبلاً هم اعلام گردیده این است که در هر استان یک نفر کارشناس به عنوان نماینده پیگیری DPT استان با همکاران خود در تماس و تمام اطلاعات را دریافت و اطلاعات و نتیجه آن را منعکس نماید. یک نماینده از هر دانشکده انتخاب و امور DPT را بررسی و نتایج را به کمیته DPT عودت دهد. تاریخ تشکیل جلسات این دو گروه فوق ذکر باید در یک تاریخ مشخص شده حداقل یکبار در ماه مشخص کرده تشکیل شود، تا کمیته DPT احساس کند با پشتیبانی تمام اقشار حرفه ای به جلو حرکت می کند. انرژی ها را باید جمع و هم فکری ها را توسعه داده تا با ستادی عمل کردن به خواسته های خود جامعه عمل بپوشانیم.              


فیزیوتراپیست محسن هاشمی
رئیس هیئت مدیره انجمن فیزیوتراپی ایران و
عضو هیئت علمی